Aan het begin van de Winter – Zweethutceremonie

Winterhut – woensdag 23 december

Op woensdag 23 december geven we onze Winterhut, aan het begin van de winter en vlak na de winterzonnewende.

De winter nodigt ons uit om naar binnen te keren. De natuur trekt zich terug, de dagen zijn op hun donkerst en diep onder de aarde ligt het nieuwe leven al te wachten. Het is een tijd van verstilling, loslaten en luisteren. Van terugkijken op wat het afgelopen jaar heeft gebracht en bewust voelen wat je niet langer mee wilt dragen.

Met de kracht van het noorden, de stilte en de wijsheid van de winter, maken we ruimte voor rust en eenvoud. Niet om meteen iets nieuws te hoeven creëren, maar om te zakken in het niet-weten. Om te vertrouwen op wat zich in de stilte aan het vormen is. Rond deze dagen keert het licht heel langzaam terug: een prachtig moment om afscheid te nemen van wat voltooid is en een eerste, zachte intentie mee te geven aan het nieuwe jaar.

In de zweethut keren we terug naar de buik van Moeder Aarde. De stenen worden verhit in het vuur en gedragen door onze vuurhoeders. We vragen je een natuurlijk materiaal mee te nemen als geschenk voor hen, als teken van dankbaarheid.

Koos en ik verzorgen de watergietingen. Met water op de hete stenen openen we de verschillende rondes, ondersteund door liederen, trommels, visualisaties, stilte, deelmomenten en dankbaarheid. In de warmte en het donker van de hut ontstaat ruimte om los te laten, te verstillen en opnieuw contact te maken met wat wezenlijk is.

Wij werken al ruim tien jaar samen, mogelijk inmiddels vijftien. Onze eerste ontmoeting was in de zweethut; daar werd onze verbinding gelegd. We volgden beiden training bij Ishi, verbonden aan de Lakota-traditie. Ishi verzorgde onder andere het vuur bij de Susquehannock-stam. Koos draagt al jarenlang het vuur en begeleidt zweethutten. Mona werd twintig jaar geleden voor het eerst uitgenodigd voor een zweethutceremonie en is zich daarna verder gaan scholen in zowel het vuur als de waterrituelen.

Deze winterhut is een overgangsrite.
Een moment om af te leggen wat voorbij is. Om diep naar binnen te keren en te luisteren naar wat daar, in de stilte, op jou wacht.

Niet alles hoeft nu al zichtbaar te zijn.
Sommige dingen mogen eerst wortelen in het donker.

Een ceremonie van loslaten, verstilling en vertrouwen — terwijl ergens diep vanbinnen het nieuwe licht alweer geboren wordt.